ولى از ميدان جنگ نگريخت . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در اين‌باره فرمود : « خداوند به جاى آن دو دست دو بال به او عطا كرد تا در بهشت پرواز كند . » « 1 » ( و أراد من لو شئت ذكرت اسمه مثل الذى أرادوا من الشهادة . . . ) امام عليه السّلام از اشتياق خويش براى شهادت خبر مىدهد . اين شيفتگى به همان اندازه اشتياق معاويه براى به دست آوردن سلطه و فرمانروايى بود . امام عليه السّلام در يكى از خطبه‌هايش در اين‌باره خاطره‌اى از زبان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بازگو مىكند : « گفتم اى رسول خدا ! مگر جز اين است كه در روز احد كه گروهى از مسلمانان به شهادت رسيدند و شهادت نصيب من نشد و سخت بر من گران آمد ، به من فرمودى : اى على ! مژده باد تو را كه شهادت در پى تو خواهد آمد . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به من فرمود : همانا اين بشارت تحقّق مىپذيرد ، در آن هنگام صبر تو چگونه است ؟ گفتم : اى رسول خدا ! چنين موردى جاى صبر و شكيبايى نيست ؛ بلكه جاى مژده شنيدن و شكرگزارى است . » « 2 » ( فيا عجبا للدّهر ! إذ صرت يقرن بى من لم يسع بقدمى و لم تكن له كسابقتى ) سرنوشت چنان چرخيد كه اكنون على عليه السّلام و معاويه در كنار هم مىشوند !

--> ( 1 ) . « ان اللّه ابدله بهما جناحين يطير بهما فى الجنة » جوامع السيرة : 282 ، المعارف : 205 ، اسد الغابة ، ابن اثير : 1 / 341 ؛ سيرة ابن اسحاق : 226 ؛ صحيح بخارى : 5 / 24 ؛ تهذيب الكمال : 14 / 369 ؛ الاستيعاب : 1 / 242 ؛ الطبقات الكبرى : 4 / 39 ؛ الاصابة : 1 / 487 . ( 2 ) . « فقلت يا رسول اللّه أ و ليس قد قلت لي يوم احد حيث استشهد من استشهد من المسلمين و حيزت عنّي الشّهادة ، فشقّ ذلك عليّ فقلت لي أبشر فإنّ الشّهادة من ورائك . فقال لي إنّ ذلك لكذلك ، فكيف صبرك إذا . فقلت يا رسول اللّه ليس هذا من مواطن الصّبر ، و لكن من مواطن البشرى و الشّكر » نهج البلاغه : خطبه 156 .